Archief

Jouw liefde is zoeter dan wijn. (Hooglied 1:2)

Het Hooglied is een boek van het gelukte leven. Het contrasteert fel met Prediker, dat er aan voorafgaat (zie meditatie 1). In Prediker deugt weinig van het leven, veel schaduw, weinig zon. Het Hooglied daarentegen is het lachende boek tussen de Geschriften: weinig schaduw, veel zon. Bloemen op het veld, het koeren van de duif, liefdesappels, alles bloeit, alles geurt, alles straalt.

Arjan Plaisier mediteert kort over Hooglied. Hij schrijft onder meer:

‘Een beeld van gelukt leven is Hooglied zeker. Maar wat is het eigenlijk voor een leven? Kan Hooglied meer zijn dan acht hoofdstukken? Kan je meer verdragen? Ik geloof het niet. Na acht hoofdstukken is het mooi geweest. Twee geliefden die elkaar genoeg zijn. Die wegzweven op een gevleugeld paard en in harmonische sferen zijn. Dat is schoon en goed en alleen de verzuurden en verbitterden spreken er schande van. En toch is het niet alles. Het heeft het karakter van een dronk en een roes, maar de roes van de eros is tijdelijk.’

Hij passeert de stations eros en agapè.

‘Het is niet helemaal hetzelfde, agapè en dat lied van de eros. In dat laatste zit aarde, een oeroud verhaal, bloeiende lente en schuimende wijn. Maar heeft Jezus daar zijn neus voor opgetrokken toen Hij in Kana water veranderde in wijn? Agapè en eros zijn er beide. Wel weten we dat agapè aan het langste einde trekt. Dat gaat een eeuwigheid mee. Wie alleen maar eros kent, trekt dus aan het kortste eind. Het lied van de eros is dus ouder en korter. […] In de goede volgorde gezet, verdragen ze elkaar wel.’

De auteur eindigt zijn meditatie bij de bruidsmystiek van Hooglied:

‘Het geloof is een relatie. Er is een bruidegom en er is een bruid. We kunnen daarbij de taal van de eros niet in de ban doen. Gebeurt dat wel, dan is het gevaar groot dat het geloof een steriele aangelegenheid wordt. Of omslaat in een moeizame moraal. Er is bruidsmystiek. Dan maar gevaarlijk. Het gelukte leven is bruidsleven.’