Archief

In de vierde meditatie over het offer neemt Arjan Plaisier 1 Petrus 2:5 als uitgangspunt. Petrus wijst er in zijn brief op dat door het offer van Christus het weer mogelijk is om zelf offers te brengen, zonder de bemiddeling van de priesters. Ook de schrijver van de brief aan de Hebreeën gaat er diep op in. Nu alles door het grote offer van de Zoon Gods wordt bemiddeld, wordt de offerhandeling ‘persoonlijker’. Geen dieren, geen veldgewas, maar een geestelijk offer.

Twee fragmenten uit deze korte meditatie:

Een offer heeft alleen betekenis als er iets is wat of Iemand is die groter is dan mijn ik. Een offer is gericht op wat de kring van dagelijkse belangen overstijgt. Een offer dringt door het dak van een in zichzelf gesloten leven. Een offer geschiedt in vlees en bloed dat zich overgeeft tot in de dood. Met offers valt niet te spotten.

Offeren is een toewijding aan wat het gewone te boven gaat. De offerdaad zelf is een bereidheid door een vreemd vuur te gaan. Het is het vuur van de Geest, die het oude bestaan verbrandt om een nieuw leven geboren te doen worden. Er zit sterven en opstaan aan. Het is wat anders dan zelfontplooiing. Het is ook wat anders dan een humane levenswandel. In die categorieën valt de christelijke levenswijze niet te persen. ‘Je kunt zonder te geloven toch een goed mens zijn’, zo wordt nogal eens gezegd. Dat kan zeker. Maar een goed mens is wat anders dan een christen. Bij het leven van een christen hoort de taal van het offer. Het is leven dat zich uitstrekt voorbij de einder van het leven in het hier en nu.